Tips over organisatieverandering? Meld je aan voor onze Nieuwsbrief en krijg een gratis hoofdstuk uit Verandering 3.0

‘Ja: maak het breed, dan gebeurt er geen reet’ (en doorrr…)

Context In de uitvoeringsorganisatie van de Rijksoverheid gebeurt er veel. Veel transities, veel programma’s, veel opgaves. Er zijn organisatiebrede speerpunten, pijlers, leidende principes, kernwaarden, focuspunten en ‘benoemde uitdagingen‘. Wat dat laatste precies is, weet eigenlijk niemand. We zijn in gesprek met de leidinggevende en een paar teamleden van één van de inhoudelijke teams. Tijdens dit […]

Context

In de uitvoeringsorganisatie van de Rijksoverheid gebeurt er veel. Veel transities, veel programma’s, veel opgaves. Er zijn organisatiebrede speerpunten, pijlers, leidende principes, kernwaarden, focuspunten en ‘benoemde uitdagingen‘.

Wat dat laatste precies is, weet eigenlijk niemand.

We zijn in gesprek met de leidinggevende en een paar teamleden van één van de inhoudelijke teams. Tijdens dit gesprek geven we aan dat het ons opvalt hoeveel van alles er is. Want hoe weet je nou wat je werkelijke toetssteen is en dus ook hoe je prioriteiten moet stellen?

‘Ja: maak het breed, dan gebeurt er geen reet‘,

grapt een van de teamleden. Een grap die blijkbaar wel vaker wordt gemaakt. Waarna iedereen vrolijk doorgaat. Het is weer benoemd. En doooorrrrrrr….

Herfstboom van onderaf rode bladeren aan takken patroon gang-hao-wJ9tiUvVARU-unsplash

Onderliggend patroon

Alles hangt met alles samen in het belangrijke werk in deze uitvoeringsorganisatie. En ze kennen de valkuil maar al te goed, dat wanneer je dat gaat opknippen, je de samenhang uit het oog verliest en mensen teveel vanuit hun eigen silo gaan werken.

Dan krijg je de klassieke voorbeelden van mensen die langs elkaar werken, van elkaar niet weten waar ze mee bezig zijn. Denk aan tegenstrijdige informatie aan inwoners of niet afgestemde werkzaamheden waardoor alles opnieuw open moet. Je hoort de klachten alweer: ‘Práten die mensen niet met elkaar…?!?!‘

De andere kant is: als je de complexiteit telkens voorop zet, sla je ook veel lam.

Niet willen kiezen, bang zijn om dingen over het hoofd te zien en bang om fouten te maken zijn hierbij versterkende drijfveren.

Omdat ‘de ideale oplossing’ niet voorhanden lijkt, wordt dit vervolgens ook niet meer opgepakt. Ze maken er een grap over, en daar laten ze het bij.

En dus…

We beginnen met dit team maar eens met goed bepalen: wat is de opgave waar ze op dit moment aan werken? En wat – van alle smaakjes die beschikbaar zijn- gaat hier echt verschil maken. Wat doet ertoe en wat kunnen we best (even) laten?

natalia-trofimova-unsplash-crop

Ofwel: erin duiken en nagaan: wat gaat ons in deze situatie het meest helpen, hoe breed moeten we het maken en hoe smal kunnen we het houden.

Dat gaat helpen in de samenwerking, in de keuzes die er te maken zijn en in inhoudelijke kwaliteit van het werk.

Uiteraard doen ze verwoede pogingen de rest er dan toch weer aan vast te knopen.

Nope. Laten we maar eens beginnen met één en zien wat dat doet.


Lees ook het fractaaltje: ‘Tuurlijk, geen punt. We vragen HR dan wel even om de kaders voor onze afdeling op papier te zetten’

of het blog: Weg met de methodieken en modellen fetish (en focus op wat écht nodig is)

print dit artikel

Leave a Reply


De verificatie periode van reCAPTCHA is verlopen. Laad de pagina opnieuw.