Context Dinsdagochtend, het wekelijks MT-overleg van de woningbouwcorporatie is in volle gang. Een overvolle agenda, zoals altijd eigenlijk. Helemaal nu er én een verhuizing op stapel staat, én het programma ‘Slimmer-Fijner-Mooier’ echt uit de startblokken is. Die overvolle agenda produceert ook een hoop vervolgacties. En hoe meer acties er op tafel komen, hoe bedenkelijker iedereen […]
Context
Dinsdagochtend, het wekelijks MT-overleg van de woningbouwcorporatie is in volle gang. Een overvolle agenda, zoals altijd eigenlijk. Helemaal nu er én een verhuizing op stapel staat, én het programma ‘Slimmer-Fijner-Mooier’ echt uit de startblokken is.
Die overvolle agenda produceert ook een hoop vervolgacties. En hoe meer acties er op tafel komen, hoe bedenkelijker iedereen begint te kijken. Want waar laat je ze als iedereen eigenlijk al overvol zit? Gelukkig is er een oplossing voor dat probleem: binnenkort start een tijdelijke extra programmamanager, Jannik. En dus wordt vandaag al voor de zesde keer blij geroepen:
‘Ah, maar daar hebben we straks Jannik voor!’
Waarop ook deze actie vlotjes op zijn -intussen meerdere pagina’s vullende- actielijst komt.
Fractaal van het patroon
Scherpe keuzes maken staat niet in de top-3 van kwaliteiten van dit MT. Of van de hele organisatie. Dat is ook de reden dat de MT-agenda zo ramvol staat. En dat project op project wordt gestapeld – terwijl afrondingen maar zelden aan de orde zijn.
Daar komt nu dan ook nog eens een verhuizing bovenop, die niet alleen voor veel onrust in de organisatie zorgt maar ook simpelweg voor veel doe- en regeldingen. De toets op: ‘kan dit ook?’ wordt af en toe nog wel gedaan. Heus wel.
Maar die wordt zelden opgevolgd met een echte keuze. Zo een waarbij je ook dingen niet doet of nu nog niet doet.
Wél met keuzes vanuit wishful thinking: als we dat nou anders (of zoals in dit geval bij iemand anders) organiseren, dan kan het gewoon, toch?
En zolang deze persoon nog niet gestart is, kunnen daar dus heerlijk álle overlopende acties die maar een beetje passen bij diens rol daar belegd worden. Zonder dat iemand zich ooit afvraagt hoeveel Janniks er intussen nodig zijn om al die taken op zich te kunnen nemen.
Wishful thinking zet zich zo feilloos voort. Met alle spaanders die als gevolg daarvan vallen. Inclusief overwerkte of heel snel weer vertrekkende Janniks.
En dus…
Stap één is hier om als MT een keer een goede sanity check te doen: wat loopt er eigenlijk allemaal en in hoeverre past dat in de tijd en aandacht die we hebben? Inclusief iemand die even in de schoenen van Jannik stapt om te beoordelen of het kan wat er bij hem wordt belegd.
En inclusief de vraag of alles wat misschien nog wel in gang gezet kan worden, ook de tijd krijgt om echt te landen in de organisatie.
Wetende dat duurzame verandering naast beweging ook stabiliteit nodig heeft – sommige slimme mensen hebben het zelfs over 90%-, komen hier een hoop initiatieven en acties op de lijst ’teveel’.
Stap twee is om daar keuzes in te maken. Niet omdat de rest er niet toe doet, maar vanuit het besef dat je nu eenmaal niet alles tegelijk kunt – en je dan maar beter kan kiezen voor wat je écht wilt dan alles oppakken en eigenlijk niets te bereiken.
Een van de manieren om dat te doen, is door te gaan werken met een Ontwikkelritme waarin ze met elkaar met enige regelmaat kiezen voor de belangrijkste aandachtspunten en doelen. Waarbij alle andere mooie ideeën uit de wishful thinking categorie op een lijst komen om mettertijd alsnog wel of niet op te pakken. Zodat de kracht van deze positivo’s ook benut blijft.
Lees ook het Blog: Wat doe je met de monsters in je organisatie? of bekijk de video: Waarom je onzeker voelen essentieel is als je leidinggeeft aan verandering
