En ja, daar zijn we bere-trots op! 🍒 Jaren geleden viel ons oog op een tweet van een populistische volksvertegenwoordiger: ‘Leren doe je maar in schoolbanken..’ Een uitspraak waar we het hartgrondig mee oneens zijn. Leren en ontwikkelen is voor ons de kern van duurzame veranderingen. Zeker als het gaat om gedrag in organisaties. We zijn Gewoon […]
En ja, daar zijn we bere-trots op! 🍒
Jaren geleden viel ons oog op een tweet van een populistische volksvertegenwoordiger: ‘Leren doe je maar in schoolbanken..’
Een uitspraak waar we het hartgrondig mee oneens zijn. Leren en ontwikkelen is voor ons de kern van duurzame veranderingen. Zeker als het gaat om gedrag in organisaties.
We zijn Gewoon aan de slag gestart vanuit het verlangen om organisaties écht te helpen. Om veranderingen voor elkaar te krijgen, om ontwikkeling te helpen brengen. Dat doe je niet met dikke rapporten of strakke programma’s die theoretisch kloppen, maar door samen aan de slag te gaan met wat er daadwerkelijk is. Door te kijken: wat speelt er écht? Wat wordt er gezegd – en wat juist niet? Vanuit welke bril wordt gekeken? Hoe kunnen die verschillende perspectieven verbonden worden? Wat is er dat er wél is en wat je wél wil? Wat beweegt er al en hoe kunnen we daar gebruik van maken?
Want verandering is niet maakbaar.
Veranderen vraagt om steeds blijven leren en ontwikkelen. Met een gewenste uitkomst in het vizier. Op zoek naar de manier die in deze situatie, voor deze klant, met deze uitdagingen, gewoon is. Samen ont-dekken en ont-wikkelen dus, van binnenuit.
We vragen van onze klanten dat ze met ons samen in die ontwikkelreis stappen. Dat ze het bijbehorend ongemak aangaan: het af en toe durven om niet te weten, even stil te staan of juist tempo te maken waar het stroomt. Om onbekende wegen in te slaan.
Van ons als begeleiders in zo’n proces vraagt het dat wij ook onszelf steeds blijven ontwikkelen. Blijven zoeken naar nóg effectievere manieren om verandering op gang te helpen brengen en houden.
Gelukkig is ontwikkelen voor ons een soort levensbehoefte.
‘Als ik uitgeleerd ben, ben ik uitgeleefd’, zeggen we weleens semi-grappend tegen elkaar. Toen we onze eigen kernwaarden gingen benoemen, kwam dan ook met stip op één: ‘we zijn enorm leergierig: naar onszelf, wat zich aandient en ons vak’. En eh… dit is de afgezwakte versie van wat het eerst was.
In twintig jaar Gewoon aan de slag ontwikkel(d)en we dan ook op al die vlakken. Om te beginnen onszelf, aangezien wij het belangrijkste instrument zijn dat we inzetten bij klanten. We kunnen nog zoveel vakkennis hebben, het gaat er uiteindelijk vooral om dat we die kennis inzetten op het juiste moment. Aansluiten bij wat er op dat moment gebeurt. Onze eigen patronen en eigenaardigheden kunnen onderscheiden van wat er in het systeem gebeurt. Ons eigen ongemak verdragen om spannende situaties op te zoeken. Omdat dáár nu eenmaal de verandering plaatsvindt.
We lazen stapels boeken en volgden de meest interessante leergangen en trainingen. Van systemisch werken en antropologische teamontwikkeling tot interventiekunde en verwaarloosde organisaties (om maar wat te noemen). Maar ook meer exotische, of minder voor de hand liggende uitstapjes, zoals een workshop clowning en recent Maaike’s opleiding tot haptotherapeut. Waar we dan vervolgens weer met z’n allen op meeliften en -leren in onze eigen leerdagen.
En die de basis zijn voor nieuwe experimenten aangaan.
Het Ontwikkelritme kwam ook voort uit zo’n eigen experiment.
Tijdens Wendy’s periode in Engeland in 2017 kwam ze in aanraking met een super blauwe methodiek waar een klant heel enthousiast van werd. En het was iemand die ze hoog had zitten. Nu is een blauwe aanpak niet iets waar ons hart sneller van gaat kloppen, en toch…
Juist doordat diegene zo enthousiast was maakte het nieuwsgierig. Om te beginnen omdat veel van onze klanten ook simpelweg te maken hebben met veel planmatige en structuur elementen in hun dagelijks werk. Wat we met onze klanten deden en die blauwe wereld matchte soms lastig. Zou dit een ingang zijn om deze werelden dichter bij elkaar te brengen? En ook naar onszelf: wat zou er gebeuren als wij zo’n vastomlijnde methodiek eens op onszelf zouden loslaten? Wat als we ook daar ons eigen ongemak opzoeken en in die zin zelf doen wat we zo vaak van onze klanten vragen?
The rest is history… Onszelf regelmatig vervloekend over wat we ons nu weer op de hals hadden gehaald, zetten we door. En bleken we er zowaar een aantal bijzonder nuttige elementen in te vinden! Toch een structuur, ritme en regelmaat die ook ons, wars-van-vaste-structuur-mensen, wel degelijk hielp… en tot de dag van vandaag helpt. Uiteraard in onze eigen variant, passend bij Veranderen 3.0.
Deze structuur was precies wat nodig was om de omslag te maken bij een aantal klanten waarmee we in diezelfde periode aan de slag waren. Klanten waarmee we mooie inzichten ontdekten, maar die worstelden met de vraag: hoe gaan we zorgen dat we de lessen die we leren ook echt beetpakken en verder brengen?
Zo werd het Ontwikkelritme geboren. Voor vele klanten van de afgelopen jaren een vertrouwd kader waarbinnen ontwikkeling niet alleen op gang gebracht wordt, maar vooral ook voortgezet.
Het is maar een voorbeeld van hoe onze ontwikkeling aan de basis ligt van resultaten bij klanten.
Wat we met al onze ontwikkeling in de afgelopen twintig jaar vooral hebben geleerd, is om onszelf niet zozeer als veranderaars te zien – maar meer als mensen die ruimte maken waarin verandering kan ontstaan. Die beweging herkennen. Kijkend naar het geheel, het hele systeem. Die uitnodigen, spiegelen en bevragen.
We hebben veel gezien. Veel geprobeerd. En ook zelf veel losgelaten. Want als je echt gelooft in ontwikkelen, dan leer je zelf ook steeds opnieuw. Dat vraagt soms moed, met een dosis mildheid. En blijven onderzoeken: wat is hier nu aan de hand? Wat is mijn rol daarin?
De afgelopen periode staat voor ons centraal om steeds meer te vertrouwen op onszelf als geheel. Niet alleen hoofd en handen, maar ons hele lijf. Als antenne en spiegel.
Een focus die ook de komende tijd volop in de picture staat voor onszelf.
Dat we dat blijven aangaan, steeds weer… ja, daar zijn we echt wel trots op.
We vieren deze twintig jaar dus niet als eindpunt, maar als tussenstand.
We zijn onderweg en blijven in ontwikkeling. Met opdrachtgevers, met collega’s, met elkaar. Met alles wat werkt – en alles wat schuurt.
Want ontwikkelen is niet ‘beter worden’. Het is steeds meer worden wie je bent. In werk. In leiderschap. In samenwerking. En daar gewoon mee aan de slag gaan.
We zijn nu al nieuwsgierig waar ons dat weer gaat brengen!
Ontwikkel je verder met ons mee?
Lees meer over 20 jaar gewoon aan de slag, zoals: Waar kwamen we zoal in die 20 jaar? | Een terugblik op 20 jaar topsport, zorgzame verpleging, een verzameling tandwielen of gewoon een gezellige katalysator of 10 jaar Veranderen 3.0 | Zeven essentiële principes, maar welke springt er nou echt uit?
