Weerstand en nieuwsgierigheid

Gister ontstond er een leuk gesprek op twitter tussen Judith Webber (Pure Human) en mijzelf over ‘weerstand’ en ‘nieuwsgierigheid’.

Het begon als volgt:

JudithWebber

Zo. Dat was me m’n lezing wel. Veel weerstand. M’n best gedaan er netjes mee om te gaan. Kiezen voor je droomklant is ook heel spannend….

Mezelf tijdens de weerstand blijven focussen op wie m’n verhaal wel ‘pakt’ is de kunst. De critici hoorde ik tijdens de borrel niet, gek!

De rest van het gesprek intrigeerde me (zie weergave aan het eind van deze post). Het thema weerstand komen we vaak tegen bij het  faciliteren van veranderingen en ook bij het introduceren van Zuiver Communiceren. Omdat ik mijn gedachten alleen kwijt kon in 9(!) tweets, wilde ik dit blog gebruiken om iets te delen van wat het onderwerp voor mij raakt.

In de eerste tweet klonk het voor mij alsof Judith bezig was geweest een potentieel ‘gevecht’ te side-steppen. Een heel natuurlijke reactie als je weerstand tegenkomt (naast aangaan of wegrennen :)). Maar in onze ervaring is er met oprechte nieuwsgierigheid naar de ander veel te winnen. Ook bij weerstand. Dit kan het ‘gevecht’ ontzenuwen en een dialoog mogelijk maken. Sterker nog: er gebruik van maken.

Dus ik werd nieuwsgierig: was Judith nieuwsgierig naar waar de weerstand die ze ervoer vandaan kwam? En hoe past dit thema in haar mooie visie ‘Kies en ze kiezen voor jou?’. Ik weet er nog niet heel veel van, maar het gaat bijvoorbeeld om: er zullen altijd mensen zijn die ‘ja’ zeggen, en ook altijd mensen die ‘nee’ zeggen tegen wat je te bieden hebt. Daarnaast is er een groep mensen die meer onder ‘misschien’ valt. Wat Judith zegt, is: richt je op de eerste en de laatste groep. Als ik dan verder fantaseer, is de groep die ‘Nee’ zegt, de groep die weerstand laat zien. Betekent dat dus dat je volgens Judith die links moet laten liggen, bijvoorbeeld omdat lijkt dat die te veel energie kost en toch niet overtuigd gaat worden? Dit was waar ik benieuwd naar was.

Toen ik Judith vroeg of ze nieuwsgierig was naar waar de weerstand vandaan kwam, antwoordde ze in eerste instantie met een interpretatie: een mogelijke uitleg van waarom mensen weerstand hebben bij haar verhaal, waarschijnlijk gebaseerd op Judith’s eerdere ervaringen en overtuigingen. Maar ik was juist geïnteresseerd in of ze iets deed met de dingen die op dat moment echt speelden voor haar toehoorders met weerstand, vandaar mijn vraag:

Ga je in jouw visie nog op zoek gaat naar wat er gebeurt voor mensen die zichtbaar ‘nee’ reageren #waardevolleinformatie?

Want intussen interpreteer ik er lustig op los, maar ik weet nog niet hoe ze hiernaar kijkt, behalve dat ze tweette er niet op afgegaan te zijn.  Judiths laatste tweet is een mooie uitnodiging om ideeën te delen.

Dus, waar ik zoal aan dacht was..:

Weerstand is wat mij betreft een label voor: ‘jij doet niet wat ik van je zou willen/ wat voor mij handig zou zijn’. Weerstand gaat over dat twee intenties niet met elkaar lijken te stroken. Het helpt dan om te opereren vanuit de aanname: mensen hebben altijd een voor hen hele goede reden voor wat ze doen, en dus ook voor wat er voor mij uitziet als weerstand.

Oprecht nieuwsgierig zijn helpt dan. En dan bedoel ik: zonder bijbedoeling dat er iets moet veranderen in hun overtuiging door mijn nieuwsgierigheid, en intussen mijn oordelen/interpretaties nog even opzij zetten. Hoe doe je dat? Bijvoorbeeld door te vragen: En wat gebeurt er nu (voor jou)?’ (Een van de Verhelderende Vragen). En dan door te vragen over het antwoord totdat je er iets van begrijpt.

Door zo’n antwoord serieus te nemen, voelen mensen zich gehoord en erkend, en dat alleen al geeft vaak ontspanning van de sfeer. En de mogelijkheid tot een open gesprek en om het eventueel ‘constructief oneens’ te zijn met elkaar. ‘Even goede vrienden, en voor mij werkt dit niet zo’. Prima. Maar vaak is het bijeffect dat er veel meer mogelijkheden ontstaan voor jouw boodschap om wel binnen te komen. Zonder dat je daar direct op uit bent.

Het betekent nog steeds dat je kunt kiezen waarop je je aandacht wilt richten en hoe lang (want wat je aandacht geeft groeit), dan wel om te kiezen voor wie je wilt kiezen, ook tijdens een lezing. Maar zo geef je jezelf en anderen meer kans om zich te verdiepen in wat je te vertellen hebt.

En nu ben ik nog steeds heel benieuwd naar hoe dit past binnen de visie van Judith. Dus Judith, wat denk je?

(En natuurlijk ook naar de reacties en gedachten van jou!)

Doe ook mee aan ons gesprek op twitter via:

@GewoonMiek& @judithwebber

 

 

Het hele gesprek tot nu toe:

JudithWebber

 

Zo. Dat was me m’n lezing wel. Veel weerstand. M’n best gedaan er netjes mee om te gaan. Kiezen voor je droomklant is ook heel spannend….

Me zelf tijdens de weerstand blijven focussen op wie m’n verhaal wel ‘pakt’ is de kunst. De critici hoorde ik tijdens de borrel niet, gek!

 

GewoonMiek AnnemiekVHelsdingen

 

@JudithWebber ben je nieuwsgierig naar waar weerstand vandaan komt als je m tegenkomt?

 

JudithWebber Judith Webber

 

@GewoonMiek vaak vanuit een gevoel bij de ander dat hij of zij niet in staat is om dezelfde keuzes te maken als ik. ‘Ik heb makkelijk praten’

 

GewoonMiek AnnemiekVHelsdingen

 

@JudithWebber Snap ik, en dat klinkt als jouw interpretatie. Bedoelde te vragen: past onderzoeken naar waar individuele weerstand vandaan komt ook binnen jouw visie?

 

JudithWebber Judith Webber

 

@GewoonMiek ik ben er niet op afgegaan om te vragen waar de weerstand vandaan kwam, als je dat bedoelt.

 

GewoonMiek AnnemiekVHelsdingen

 

@JudithWebber ja: ga je in jouw visie nog op zoek gaat naar wat er gebeurt voor mensen die zichtbaar ‘nee’ reageren #waardevolleinformatie?

 

@JudithWebberJudith Webber

 

@GewoonMiek ik ben nu wel erg benieuwd, ben ook al met wat toehoorders in gesprek. Dus ja, ik wil graag leren!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vind je dit artikel interessant? Laat het weten reageer of abonneer je op de RSS feed.

Reacties

  1. Hi Annemieke,

    Superinteressant gesprek hadden wij en ik reageer graag op je blog.

    Ik kom tijdens m’n lezingen altijd weerstand tegen op het onderdeel ‘WIE’. Hier verkondig ik namelijk een voor velen schokkend feit, nl dat we onze eigen klanten kunnen kiezen. Dit voelt voor veel mensen niet als een optie, waardoor ze vaak nogal fel reageren. Zo ook die bewuste avond.

    Natuurlijk ben ik het op de avond zelf wel aangegaan, voor zover dat kon in een zaal vol met 100 vrouwen, ik ben in eerste instantie in gesprek gegaan. Het bleek echter om steeds dezelfde mensen te gaan, een groepje van 3 vrouwen, die steeds vervelender ging doen. Tot giechelen en zachtjes reageren aan toe, nogal kinderachtig voor volwassen vrouwen.

    Op enig moment ben ik dus het gesprek gestopt en heb ik aangegeven 1-op-1 tijdens de borrel aanspreekbaar te zijn hierover, zodat ik verder kon. Maar dat wilden de dames natuurlijk niet. Ik heb ze niet meer gesproken.

    Ik heb er zelf voor gekozen ook niet op hen af te stappen, omdat ik hun reactie nogal respectloos vond, ik verwachtte hierdoor ook geen diepgaand zinnig gesprek. Misschien niet slim van me, maar dat was op dat moment mijn keuze. Ik vind dit niet voelen als side-steppen als ik eerlijk ben. Ik wist dat er ook nog evaluaties kwamen namelijk.

    En die kwamen. En daar stond in hoe ook deze dames het beleefd hadden, gezien de cijfers die ze gaven, kon ik ze er zo uit pikken (handig!). En ik heb geluisterd, bedacht hoe ik ‘hen’ er een volgende keer beter bij kon betrekken. Ze vielen er namelijk over dat ze zich niet in mijn verhaal konden verplaatsen, het voelde alsof het over mij ging en niet ook voor henzelf op zou kunnen gaan.

    Ik heb op basis van hun feedback m’n lezing ingekleurd met wat meer herkenbare verhalen voor iedereen én dat werkt als een tierelier. Sinds ik dat doe, krijg ik minder weerstand, omdat mensen zich kunnen verplaatsen en dus wel in actie willen! Ik ben dus blij met deze dames, dat begrijp je!

    En m’n opdrachtgever, die was superenthousiast over het feit dat ik zoveel stof had doen opwaaien. Eind goed, al goed!

    Met pure groet,
    Judith

Laat wat van je horen

*