“Sometimes you lose one”

Tijdens het bezoek van Penny Tompkins en James Lawley (grondleggers van Systemic Modelling), vertelde Penny over een deelnemer aan een intervisiegroep waar zij lang geleden in zat. Deze vrouw hield zich bezig met hulpverlening aan suïcidale mensen en vertelde hoe ze inzat over een van haar cliënten, waar ze dag en nacht mee bezig was. De begeleider van die groep zei toen “sometimes you lose one”.

Een boodschap met enorme impact en implicaties.Jongleren

Dit verhaal kwam langs in een dag met het thema “hoe weet je dat wat je doet werkt voor je klant”. En dus ook “hoe weet je dat wat je doet niet werkt voor een klant”. En ik merkte hoe moeilijk ik het vond echt binnen te laten komen dat het soms gewoon niet werkt. Want natuurlijk gebeurt ook dat ons wel eens. Het is onze professionele eer te na, we zetten alles in wat we kunnen om er toch een goed resultaat van te maken voor de klant. Maar “sometimes you lose one” echt toelaten in mijn gedachtenwereld is een flinke uitdaging. Het is dus ‘gewoon’ onderdeel van de realiteit, en een onderdeel dat erg oncomfortabel voelt. Maar het is een illusie te denken dat je dit altijd kunt voorkomen.

Het thema calibreren – of “hoe weet je dat iets (niet) werkt voor een ander” is trouwens erg interessant voor iedereen die met andere mensen werkt. Want we beantwoorden deze vraag vaak met de resultaten die je al dan niet behaalt – alleen zie je die pas achteraf. Terwijl je al zodra je begint voortdurend keuzes maakt over wat je doet op dat moment, en op welke manier. Op basis waarvan maak je die keuzes eigenlijk? Dat speelt zich grotendeels onbewust en supersnel af. En je kunt proberen er achteraf een uitleg van te geven. Maar die doet vaak geen recht aan de rijkheid aan kennis en inzicht die daarachter of onder zitten. En hoe meer je hierover weet van jezelf, hoe meer je je verder kunt ontwikkelen, en ervoor zorgen dat wat je doet inderdaad ‘werkt’ voor je klant.

Hoe werkt jouw kompas?


Die dag met Penny & James hebben we eerste stappen gezet om te modelleren hoe dit voor elk van ons werkt. Wendy kwam er bijvoorbeeld achter
dat ze aan het begin van een sessie vooral op ‘involvement’ let, hier op ‘calibreert’. En dat ze dat doet door te letten op subtiele veranderingen in de houding van deelnemers, in hoeverre hun ogen een ‘betrokken indruk’ maken, vragen worden gesteld, instemmende knikjes etc.Een erg vruchtbaar en onontgonnen gebied, dit ‘Calibreren’. Wij gaan door met dit verder verkennen. Nieuwsgierig geworden? Hier vind je een artikel en video met enkele gedachten van Penny en James over dit onderwerp.
Vind je dit artikel interessant? Laat het weten reageer of abonneer je op de RSS feed.

Laat wat van je horen

*