Sinterklaas en andere collectieve leugens

Tijdstip: Half negen ’s avond. Locatie: de keuken. Misdaad: het bewust in stand houden van een collectieve leugen. Dader: ondergetekende.

 

Voor de derde keer gaan dezelfde twee wortels terug in de zak met bio-wortels. Het bakje water kiep ik leeg. Nadat ik een paar druppels op de vloer heb gesprenkeld.

Uit de snoeppot pak ik twee chocolademunten. En uit de boekenkast grijp ik twee schoencadeautjes die ik snel inpak.

 

Zo. Alles staat weer klaar voor morgenvroeg.

 

Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Die twee schatten van mij hebben niet in de gaten hoe ze bij de neus worden genomen. Ze zien niet dat ze voor de derde keer dezelfde wortels in hun schoen hebben gestopt.

En dat het wel heel toevallig is dat we precies hetzelfde snoep in huis hebben als wat er in hun schoentje ligt.

Ook herkennen ze hun bloedeigen vader niet als hij zijn Sint Outfit aanheeft. Gek toch, dat papa altijd de Goedheiligman net mist…

En zo kan ik een hele lijst opnoemen. Ze hebben niet in de gaten dat ik, hun moeder, de afgelopen dagen mijn jok-quotum behoorlijk op laat lopen.

En wat rollen de leugens er soepel uit.

 

Nee, papa was even thuis wat ophalen.

Hoe Amerigo op het dak komt? De pieten heisen hem volgens mij naar boven.

Sinterklaas komt echt alleen als de kamer is opgeruimd. Dus ruim maar snel je speelgoed op.

 

En ze geloven me. Zonder twijfels. Zonder kritische vragen.

Heel ver weg knaagt er een beetje schuldgevoel. Ik vind eerlijk zijn echt belangrijk.

Maar ja, dit gaat over Sinterklaas. Een stukje cultuur. Traditie. Later kijken ze hier met vertedering op terug.

En ach, dat kinderlijk vertrouwen is zo aandoenlijk. En hoort zo bij de leeftijd. Straks als ze ouder worden, gaande wel kritisch nadenken.

 

En dan ineens bezie ik dit alles vanuit een ander perspectief.

 

Misschien is het helemaal niet “kinderlijk” vertrouwen. Misschien laat ik me ook, vanuit een naïef vertrouwen, zo nu en dan een oor aannaaien.

En ineens schieten er een paar verhalen uit het nieuws langs.

Onderwijsinstelling Amarantis, neurochirurg Steur en de gewezen professor Stapel.

Drie voorbeelden waar iedereen iets anders geloofde dan wat er werkelijk speelde. En waar je vanaf een afstand naar kijkt en denkt: hoe heeft niemand dit eerder kunnen zien.

In hoeverre is in deze gevallen sprake geweest van “ de zoete koek slikken”?

Laten we ons kritisch vermogen varen omdat we de ander blind vertrouwen? En zien we alleen wat past bij wat we geloven? Selectieve waarneming in optima forma….

Misschien gaat het niet om iets dat alleen jonge kinderen doen, maar is dit universeel.

 

Dus een verzoek: als jij ziet dat ik in “Sinterklaas” geloof, wil je me dan helpen om mijn kritisch denkvermogen weer aan te zetten?

————————————————————————————————————

Maaike Nooitgedagt is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze werkt vanuit de vraag: hoe kan ik organisaties en mensen een stap verder helpen, wanneer ze wel weten dat ze anders willen, maar dit ondanks alles niet voor elkaar krijgen?

Vind je dit artikel interessant? Laat het weten reageer of abonneer je op de RSS feed.
Over Maaike Nooitgedagt

Maaike Nooitgedagt is een van de partners van Gewoon aan de slag. Samen met Wendy Nieuwland schreef zij het boek 'Veranderen 3.0. 7 essentiële principes voor organisatieverandering van binnenuit.'

Reacties

  1. Wat een superblog!!
    Misschien is het helemaal niet “kinderlijk” vertrouwen. Misschien laat ik me ook, vanuit een naïef vertrouwen, zo nu en dan een oor aannaaien. dit komt zo vaak voor.
    en eigenlijk beginnen we er zelf mee.
    gelukkig zijn we er vroeger bij de jongens al snel open over geweest.
    Misschien omdat we geen echte Sinterklaas feest vierders zijn 😉

Laat wat van je horen

*