Luister naar het radiointerview met Wendy Nieuwland door hier te klikken: EVON_ZuiverCommuniceren

De aanleiding voor het gesprek was de Workshop ” Netwerken op je best” die wij gaven voor het EVON(Eemlands Vrouwen Ondernemers Netwerk).

Dat je achteraf van de opdrachtgever terugkrijgt dat men heel blij is, en dat het heel waardevol is geweest. Of dat je er nooit meer binnenkomt?

Meestal is dit achteraf wel te herleiden. Misschien is dit niet altijd gemakkelijk, maar het is wel te doen! Je kunt terugkijkend wel aangeven hoe het kwam dat het wel of niet soepel ging.

Het zijn vooral de keren dat het niet goed loopt die ons intrigeren. Vooral omdat het zo moeilijk is dat de keren: als je echt aan het afglijden bent, probeer dan nog maar eens te stoppen en weer naar boven te komen. Best lastig.

Afgelopen najaar hebben we samen met Penny Tompkins en James Lawley, twee van de belangrijkste grondleggers van Symbolic Modelling & Clean Language, een dag gespendeerd aan het onderzoeken van dit fenomeen. En dan niet zozeer achteraf analyseren. Maar juist modelleren ‘in het moment’:

-Wat is de informatie die ik heb op dit moment waardoor ik de interventie doe zoals ik doe?

-Waardoor denk ik dat dit een positieve bijdrage gaat hebben aan het resultaat dat we willen realiseren?

We noemen dit ‘calibreren’.
Lees hier het boeiende artikel van Penny & James hierover. Meer dan de moeite waard!

Dit calibreren, zo bleek, is waanzinnig moeilijk om te doen. De gedachten en informatie zijn flinterdun en moeilijk te vangen.

Tegelijk merken wij dat jezelf trainen hierop alert te zijn, je professionaliteit een enorme boost geeft.
Dus ook al is het moeilijk om te vangen, het is wel degelijk van belang. Misschien wel noodzakelijk. Tegelijk komt het in weinig methodieken en trainingen expliciet aan bod.

Wellicht dat de facilitator, leidinggevende of coach van de toekomst dit standaard in zijn toolbox heeft. Facilitatie 3.0?

——————————————————

Maaike Nooitgedagt is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze werkt vanuit de vraag: hoe kan ik organisaties en mensen een stap verder helpen, wanneer ze wel weten dat ze anders willen, maar dit ondanks alles niet voor elkaar krijgen?

Het onmogelijke wordt van ons gevraagd in deze tijd. Moeten snijden en bezuinigen doet pijn. Het maakt het werk lastig.

Maar ook….

Geen mooiere basis voor innovatie dan beperkingen die (bijna) niet mogelijk lijken.

De band Walk off the Earth laat dit zien in hun cover van het nummer van Gotye. Met vijf man/vrouw op één gitaar zetten ze een prachtig nummer neer:

Wat kun je hier als manager van leren?

1. Werk met wat er (wél) is

Richt je aandacht, en die van de medewerkers op wat jullie willen bereiken, de gezamenlijke Gewenste Uitkomst

Verzin creatieve oplossingen om jullie gewenste uitkomst

2. Proberen uit, faal en optimaliseer weer verder

Probeer uit en luister onderweg heel goed naar elkaar .

Gebruik alle informatie die je hierdoor krijgt.

Maak afspraken met elkaar maken zodat, ook binnen de beperkte middelen, iedereen zijn/haar eigen talent en kracht optimaal kan benutten!

3. Stuur het resultaat de wereld in; deel de successen en vier ze! 

Hoe zet jij deze kenmerken in jouw werk in? En wat levert dat op?

————————————————————————————————————

Wendy Nieuwland is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze begeleidt veranderingen in organisaties vanuit een systemische aanpak. Ze blijft zelf ook altijd weer verder leren en ontwikkelen met als vraag “wat maakt dat veranderingen echt gerealiseerd worden?”

Henk is verantwoordelijk voor de uitvoering van een groot overheidsprogramma waar we verder niks over mogen zeggen, maar wat cruciaal is voor de veiligheid van Nederland. Zijn team voert een deel van het werk uit. De rest moet hij uitbesteden. Er is in Nederland maar één organisatie die dat werk kan uitvoeren. En die vindt dat er te weinig geld is. Henk kan niet naar een ander gaan: die zijn er niet.

Henk en Jasper – die verantwoordelijk is vanuit de onderaannemer – hebben  hard gewerkt aan een goede opdrachtbeschrijving aan de ene kant en een passende aanbieding aan de andere kant. Maar na 3 maanden is het gat tussen het geld dat volgens Jasper en zijn team nodig is en het geld dat Henk beschikbaar heeft nog veel te groot.

Het is nog net geen ordinaire ruzie, maar niemand ziet een uitweg.

Zo komt Henk bij ons. Samen met Henk, Jasper en hun teams gaan we twee dagen aan de slag.

In die tijd moeten we óf een manier vinden om toch aan het werk te kunnen, óf duidelijk maken waarom dat niet lukt. Dan gaat de opdracht terug naar de minister. Dat laatste hebben Henk en zijn bazen nog niet eerder hoeven doen. Financieel, persoonlijk, politiek en maatschappelijk  heeft het fikse risico’s.

De  eerste ochtend vertelt iedereen  welke uitkomst ze uit deze tweedaagse willen. En dan komen direct de eerste reacties op elkaar:

Henk barst los: ‘Je zegt dat nou wel, Jasper, open zijn, maar ik zie er nog niks van.’ Voordat Jasper erin springt vragen we Henk: ‘Wat is voor jou open? En waar merk je nu aan dat Jasper dat niet doet?’.

We  modelleren dus het probleem in plaats van het te analyseren, we vangen alle ervaringen en beelden en laten ze naast elkaar bestaan. Door iedereen te vragen wat voor hem de kern van het probleem is en die in relatie te brengen met de beelden van anderen.

We zijn op zoek naar de structuur van de ervaringen, niet de inhoud.

We laten steeds zien dat er niet één werkelijkheid is, met één oorzaak en één gevolg. Het gaat dus ook niet om schuld. Ieders ervaring is onderdeel van de gezamenlijke werkelijkheid. Ieder heeft een bijdrage aan de situatie.

En al pratend en modellerend, komt er een beeld op dat voor iedereen de kern van het probleem dekt. Iedereen voelt zich hierin gerespecteerd, en zo hebben we een ingang om naar oplossingen te zoeken.

En die komen er. Iedereen geeft en neemt. Zoekt mee naar mogelijkheden. Het is een stevige kluif, maar na de twee dagen is het vertrouwen terug, vertaald in heldere afspraken. Het echte werk begint nu pas. Maar dat het goed gaat komen, daar geloven ze in.

Aan het werk dus!

——————————————————

Annemiek van Helsdingen is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze richt zich specifiek op de menselijke kant van organisatieverandering: hoe organiseer je verandering, zodat je je mensen meekrijgt? Wat is er nodig voor mensen om te veranderen?

Als je al lange tijd student bent en richting het einde van je studie gaat, dan verandert er iets. Je gaat nadenken en fantaseren over de kansen die je kunt pakken. Allerlei beelden schieten voorbij in je gedachte. Er zijn zoveel dingen die je kunt doen.

Maar wat zou jij willen dat er gaat gebeuren?

Als student communicatiewetenschap zit ik precies in deze experimenteerfase. Een fase waarin je kunt ervaren hoe je de kennis van de universiteit in zou kunnen zetten in verschillende werkvelden. Je hebt alleen wel mensen nodig die jou dat kijkje in de keuken gunnen.
Maaike van Gewoon aan de slag  gaf mij die mogelijkheid.
Zo leerde ik de bijzondere werkwijze van het bedrijf kennen.

Bij Gewoon aan de slag draait het om interactie.

Als mensen met elkaar praten, gebeurt er namelijk iets moois: woorden en zinnen krijgen betekenis. Maar: wat voor betekenis wordt er aan deze woorden gegeven? En waarom zeggen wij wat wij zeggen?

Door dieper in te gaan op deze vragen, kom je al snel tot de conclusie dat een verzameling woorden voor niemand eenzelfde betekenis heeft. Iedereen gebruikt zijn eigen filters om te kunnen interpreteren wat de ander bedoelt, en zelden zal dit leiden tot eenzelfde beeld. Logisch? Zeker!

Hoe kan je deze kennis gebruiken binnen een organisatie of een team?

Maaike en haar collega’s bij Gewoon aan de slag maken gebruik van een gesprekstechniek die ‘Zuiver communiceren’ wordt genoemd.

Het is een techniek die mensen ertoe dwingt om oprecht te luisteren naar de ander.

Degene die luistert mag alleen de woorden van de ander gebruiken om vragen te stellen die vrij zijn van eigen interpretatie. Maar al te vaak vullen wij voor een ander in wat hij of zij bedoelt.

Door zuiver te communiceren blijf je zo dicht mogelijk bij de beleving van de spreker.

Op die manier krijgt de belevingswereld van de spreker steeds meer kleur. Dit is belangrijk om erachter te komen waarom wij eigenlijk zeggen wat wij zeggen.

Vooral als er verandering aan zit te komen of als mensen over hun gevoelens praten, zullen zij het steeds lastiger vinden om iets concreet te verwoorden.
Juist op dit soort momenten helpt zuiver communiceren om erachter te komen hoe ieder individu over een verandering denkt. Het brengt verdieping en begrip voor elkaar.

Als dit bewustzijn bestaat en mensen open staan voor de verschillen, dan zal het een stuk makkelijker zijn om samen tot besluiten te komen en samen te veranderen.

Als assistent bij een workshop over verandering kon ik zelf ervaren wat de voordelen zijn van zuivere communicatie voor een organisatie.

Daarbij kwam ik erachter hoe moeilijk het is om écht naar iemand te luisteren.

Het is zo makkelijk om iets voor een ander in te vullen. We doen het allemaal en veel vaker dan wij beseffen.

Of je nu aan het einde van je studententijd zit of al twintig jaar aan het werk bent, verandering vindt altijd en overal plaats. Soms zijn veranderingen klein, soms groot. Wat voor de één een kleine verandering is, kan voor een ander een grote stap zijn. Belangrijk is in ieder geval dat wij van onszelf en de ander leren hoe verandering wordt ervaren en hoe wij er het beste mee om kunnen gaan.

————————————————————————————————————

Maaike Nooitgedagt nodigde Rik  uit als assistent voor een workshop over veranderen bij een van onze klanten.
Rik Baas is student Communicatiewetenschap  en werkt als Projectleider en trainer bij Mise en Place.

Rik Baas

Deze werkelijkheidsconstructen spelen een cruciale rol in het realiseren van veranderingen.

Bij spontane veranderingen gebeurt het volgende:

je hebt een bepaalde kijk op (een onderdeel van) jezelf of de wereld om je heen. En dat is prima. Voor jou is dat een ‘ waarheid ‘.
In mijn geval is dat bijvoorbeeld ‘ chocolade is onwijs lekker ‘ of meer persoonlijk ‘ ik mag niet teveel opvallen ‘.

Tot zover nog weinig verandering. Maar soms kom ik iets tegen in mijn omgeving waardoor mijn overtuiging, mijn manier van de wereld zien (een werkelijkheidsconstruct) ineens gaat verschuiven. Bijvoorbeeld het aanschouwen van prachtige rode schoenen. Ze vallen op (en daardoor ik ook) maar ze zijn zoooo mooi, dat ik opvallen minder erg vind dan het niet hebben van deze schoenen. En dus mag ik best een beetje opvallen en ben ik heel blij met mijn nieuwe schoenen.

De beschikbare informatie die van buitenaf komt is meestal nodig om zo’n werkelijkheidscontruct in beweging te krijgen.

Het zien van de schoenen, het prijskaartje, hoe ze zitten of de mening van een goede vriendin erover. Maar ook van binnen moet er iets gaan schuiven. Iets in de overtuiging ‘ ik val liever niet teveel op ‘ moet gaan naar  ‘het is ok om op te vallen‘. De externe factoren helpen daarbij, zijn vaak zelfs noodzakelijk. Zij geven nieuwe informatie aan mij die er daarvoor niet was en waar ik niet omheen kan.
En precies dat maakt er ruimte komt voor verandering: nieuwe informatie die in het systeem wordt teruggevoerd en waar het systeem iets mee moet.

Soms is een verandering complexer. Doordat het construct ‘steviger’ is. Dan is er meer nieuwe informatie nodig om dit in beweging te krijgen. Deze nieuwe informatie zal extra aandacht nodig hebben om wel iets in beweging te krijgen. Want wat je aandacht geeft, groeit.

En in andere gevallen kan je zoveel informatie in het systeem gooien als je wilt, er gaat simpelweg niets bewegen.‘ Chocolade is lekker ‘ zal bij mij nooit veranderen. Daar ga je geen beweging in krijgen!

——————————————————

Maaike Nooitgedagt is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze werkt vanuit de vraag: hoe kan ik organisaties en mensen een stap verder helpen, wanneer ze wel weten dat ze anders willen, maar dit ondanks alles niet voor elkaar krijgen?

Ze lopen al een tijd tegen grotere en kleinere punten aan die hen irriteren. Het gaat van het rekening houden met toetsen bij het plannen van workshops, tot  ‘ hen volgens dezelfde -positieve- principes behandelen als zij de leerlingen moeten begeleiden’.

We zitten in het klaslokaal, op net even te kleine houten stoeltjes, en zijn bezig met het voorbereiden van de manier waarop teamleden de onderwerpen gaan inbrengen in het gesprek. Een van de teamleden, Eveline, geeft aan aan niet goed te weten hoe ze dat aan moet pakken. En dus geef ik haar drie vragen die haar hierbij kunnen helpen.

Drie vragen die eigenlijk voor heel veel situaties zinvol zijn.
Die misschien wel driekwart van de gesprekken op een constructieve manier laten verlopen. Daarom deel ik ze graag met jullie. Doe er ook je voordeel mee, en vertel me hoe het voor je werkt!

1. Hoe ervaar ik de situatie op dit moment?

Vertel in zo weinig mogelijk woorden wat voor jou de essentie is van waar het om gaat.
Waarbij je de feiten en jouw interpretatie goed uit elkaar houdt.

Eveline komt uit op: “wanneer ik naar jullie toe kom met een vraag, hoor ik vaak terug “zo is het nu eenmaal, dan moet je handiger plannen”. Dat ervaar ik als dat ik niet serieus word genomen.”

2. Wat zou ik willen dat er gaat gebeuren?

Bedenk vooraf goed wat je wilt bereiken met het voorleggen van dit onderwerp. Zou je het anders willen? En zo ja, hoe dan eigenlijk? Wat betekent dat concreet?

Waar het beantwoorden van de eerste vaak nog prima lukt, wordt het hier vaak lastig. Je moet zelf ook verder, niet blijven hangen in het probleem maar je blik richten op wat je dan wel wilt…

Eveline beschrijft: “wat ik zou willen, is te merken dat jullie me serieus nemen. Voor mij gaat dat erom dat wanneer ik een vraag stel, jullie bijvoorbeeld eerst doorvragen, en meedenken in een antwoord”.

3. Wat wil ik van de ander(en)?

Ga al vooraf na wat de volgende vraag is die je wilt stellen. Wil je alleen weten ’kan dat?’, vraag dat dan. Wil je iets weten over hoe dit voor de ander is, zoals bij vragen die niet met een simpel ’ oké ’ beantwoord kunnen worden, vraag dan bijvoorbeeld naar ’wat roept dit bij jou/jullie op? ’,
‘hoe ervaar jij dit? ‘ of ’ hoe zie jij dit? ’.

Met de vraag die je hier stelt, zet je datgene in beweging waar je naar op zoek bent. Of dat nu een gesprek is of afspraken maken.

Eveline: “wat ik graag wil weten, is of jullie je kunnen voorstellen dat dit bij mij zo overkomt? En zouden jullie dat inderdaad anders zouden kunnen doen en zo ja hoe?”

Ga voor jezelf maar eens na,als je ergens tegenaan loopt, wat jouw antwoorden op deze vragen zijn.
En bepaal daarna of je ze inderdaad wilt bespreken. Ik stel mezelf ook regelmatig deze vragen, als ik ergens tegenaan loop. En als je het een paar keer hebt gedaan, is het gesprek voeren dan eigenlijk helemaal niet zo lastig meer.

Zo bleek ook bij dit schoolteam. Het gesprek liep vervolgens heel soepel. Het was zeker nog spannend voor de teamleden om hun items zo onder het voetlicht te brengen. En doordat ze op deze manier overgebracht werden, zonder allerlei ‘gedoe’ er omheen, hadden we binnen vijf minuten het eerste punt afgetikt en naar tevredenheid werkafspraken over gemaakt.

Laat me weten hoe het voor jou werkt!

Mooi werk hebben we toch…

————————————————————————————————————

Wendy Nieuwland is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze begeleidt veranderingen in organisaties vanuit een systemische aanpak. Ze blijft zelf ook altijd weer verder leren en ontwikkelen met als vraag “wat maakt dat veranderingen echt gerealiseerd worden?”

OVERMAND worden door verdriet is er zo een.

Ik ga ervan uit dat de achtergrond van dit woord  is TERUG te VOEREN tot over-man en niet zozeer gaat over manden, van riet ofzo.

Wanneer een emotie zo GROOT is dat je er zelf geen GRIP meer op hebt, dan ben je overmand door bijvoorbeeld wanhoop of verdriet.

In mijn fantasie heeft deze uitdrukking alles te maken met het klassieke beeld dat mannen niet huilen.  Die zijn STERKER dan hun emotie. Tenzij de emotie groter is dan zij zelf zijn. Dan raken ze over-mand. En ja, dan kan je er niets meer aan doen.

We gebruiken de term vooral bij de onprettige emoties.

Ik kom weinig mensen tegen die overmand zijn door vreugde. Die zijn eerder door het dolle heen. Ook zo’n mooie metafoor..

——————————————————

Maaike Nooitgedagt is een van de partners van Gewoon aan de slag. Ze werkt vanuit de vraag: hoe kan ik organisaties en mensen een stap verder helpen, wanneer ze wel weten dat ze anders willen, maar dit ondanks alles niet voor elkaar krijgen?

In de soepel leesbare stijl van Gladwell, beschrijft hij hoe sterk de werking van onze intuïtie is in besluitvorming, maar ook hoe we allemaal beïnvloed worden zonder het door te hebben.

Wat ons betreft een absolute must-have voor iedereen die zich bezighoudt met het motiveren en beïnvloeden van mensen!

Onder meer te bestellen via bol.com

Alex Osterwalder ontwikkelde het model, in co-creatie met zo’n 470 co-auteurs. Helemaal 3.0 dus! En bijzonder congruent met zijn boodschap.

In het boek worden de negen bouwstenen helder toegelicht, en geeft hij voorbeelden van uitgewerkte business modellen en van het proces om hiertoe te komen. Bovendien een prachtig vormgegeven boek!

Je kunt het boek bestellen via bol.com

Op zijn blog postte Alex Osterwalder recent nog een stuk over de vier niveaus waarop zijn model ingezet kan worden.